ATATÜRK'ÜN VASİYETİ ve TDK
11/10/2008 · Kategori: Elestiri
ATATÜRK'ÜN VASİYETİ ve TDK
ATATÜRK'ÜN "VASİYETNAMESİ"
"Dolmabahçe: 5-9- 1938
Malik olduğum bütün nukut ve hisse senetleri ile Çankaya'daki menkul ve gayri menkul emvalimi Cumhuriyet Halk Partisine atideki şartlarla, terk ve vasiyet ediyorum:
1) Mevkut ve hisse senetleri, şimdiki gibi, İş Bankası tarafından nemalandırılacaktır.
2) Her seneki nemadan, bana nispetleri şerefi mahfuz kaldıkça, yaşadıkları müddetçe Makbule'ye ayda 1000, Afet'e 800, Sabiha Gökçen'e 600, Ülkü'ye 200 lira ve Rukiye ile Nebile'ye şimdiki gibi 100'er lira verilecektir.
3) Sabiha Gökçen'e bir ev de alınabilecek ayrıca para verilecektir.
4) Makbule'nin yaşadığı müddetçe Çankaya'da oturduğu ev de emrinde kalacaktır.
5) İsmet İnönü'nün çocuklarına yüksek tahsillerini ikmal için muhtaç olacakları yardım yapılacaktır.
6) Her sene nemadan mütebaki miktar yarı yarıya, Türk Tarih ve Dil Kurumlarına tahsis edilecektir. K. Atatürk"
ATATÜRK'ÜN KURUMU TÜZELKİŞİLİĞİNE KAVUŞMALIDIR!
Türkçenin, bütün bilim, sanat ve teknik kavramlarını karşılayacak denli varsıl bir dil olduğu, bir başka deyişle görkemli bir bilim ve sanat dili olduğu Dil Devrimiyle başlayan süreçte ortaya çıkmıştır. Atatürk'ün başlattığı Dil Devrimiyle beklentisi de buydu; bunun doğru bir eylem olduğunu ise bilimci ve sanatçıların pırıl pırıl Türkçeyle yazdıkları ürünleri kanıtlamıştır.
Eleştirilen, yasaklanan, horlanan sözcükleri, 2000’lerin Türkiyesinde her kesimin kullanması da devrimin ve Türkçenin gücünün başka bir kanıtıdır. Türkçe doğru kullanıldığında her ağza yakışmakta, devrim süreci akışını doğal olarak sürdürmektedir.
Atatürk'ün kurumun kapatılmasından sonra dil kullanımında görülen özensizlik, yazım birliğinin bozulmasıyla doğan kargaşa, yazık ki genç kuşakların dil bilincini yaralamaktadır. Daha doğrusu ulusun dil bilinci amaçlı olarak yok edilmeye çalışılmaktadır. Bu nedenle 1982 Anayasasının 134. maddesi ve buna dayanılarak çıkarılan ve ATATÜRK'ÜN KALITINI yok sayan yasadan kaynaklanan kargaşa, hukukun üstünlüğü ile çözülebilir. 1983 yazından bu yana geçen zaman, bugün Türkçenin içine itildiği bütün sıkıntılar, Dil Devrimini savunanları doğrulamıştır. Keşke yanılmış olsaydık da Türkçe yeniden yabancı dillerin ve yayılmacıların saldırısıyla yüz yüze kalmasaydı. Keşke yalancı çıksaydık da ulusal kimliğimiz olan dilimiz, bugünkü kirlenme sürecine girmeseydi.
Türkçe; dünya görüşü, kökeni, dini ne olursa olsun, Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlarının ortak iletişim aracıdır. Laik cumhuriyetimizin yurttaşlarının birbirini daha iyi anlaması, düşünce özgürlüğünün kurumlaşması için Atatürk'ün açtığı yolda yürümek de çok onurlu, kesinlikle vazgeçilemez görevimizdir.
Bu nedenle TBMM'deki siyasi partileri, özellikle CHP'yi, bütün kitle örgütlerini, Türk Devrimine emek veren bütün aydınları, ATATÜRK'ÜN KALITININ VE KURUMLARININ ESKİ YAPISINA KAVUŞMASI için DİL DERNEĞİ'NİN bilimsel ve hukuksal savaşımına omuz vermeye çağırıyoruz!
Dil Devrimi Kaynakçası
(Kitaplar koyu, yazılar açık renk yazılmıştır.)
Hazırlayan: Ömer Demircan
Akarsu, Bedia (1978): Atatürk Devrimi ve Yorumları, TDK Yay., Ankara.
Aksan, Doğan (1976) Tartışılan Sözcükler, TDK Yay., Ankara.
(1987): Türkçenin Gücü, T. İş Bankası Yay.
(1996): Türkçenin Söz Varlığı, Engin Yay., Ankara.
(2000): Türkiye Türkçesinin Dünü, Bugünü, Yarını, Bilgi Yay.
(2000): En Eski Türkçenin İzlerinde, Simurg Yay.
(2002): Anadilimizin Söz Denizlerinde, Bilgi Yay.
Aksoy, Ömer Asım (1962): Atatürk ve Dil Devrimi, Ankara.
(1970): Gelişen ve Özleşen Dilimiz, TDK Yay.
(1973): Özleştirme Durdurulamaz, TDK Yay.
(1982), Dil Gerçeği, TDK Yay.
Arsal, S.Maksudi (1930), Türk Dili İçin, İstanbul.
Ataç, Nurullah (1938): “Gramer”, Haber 23.1.1938
(1938): “Istılahlar Meselesi”, Ulus.
(1942): “Sözden Söze”, Cumhuriyet, 3.10.1942.
(1953): “ Ataç’ın Güncesi: Türkçede Devrik Tümce Var mıdır ?”.
(1954): “Onüç Devrik Cümle”, Son Havadis 1.10.1954.
(1956): “Dil Devrimi”, Ulus, 29.10.1956.
(1972): Günce (1953-1955), TDK Yay.
(1937): Atatürk’ün Geometri Kılavuzu (Haz. Nurer Uğurlu), Cum. 1998.
Atay, Falih Rıfkı (1961-): Çankaya I-II-III-IV,. Cumhuriyet Yay., 1999.
Ateş, Kemal (1999): Öğretemediğimiz Türkçe, Cumhuriyet Yay.
Banarlı, N.S. (1972): Türkçe’nin Sırları, Kubbealtı Yay., İstanbul.
Banguoğlu, Tahsin (1945): “Devlet Dili Türkçe”, V. Türk Dil Kurultayı, TDK Yay., s. 42-70.
Barenton, Hilaire de: L’Origine des langues, des religions et des peuples, 2 vol, Paris, 1932-33.
Başkan, Özcan (1973): “Terimlere özleşme sorunu”, TDAY- Belleten 1973-74, s. 1173-184.
(1986):”Turkish Language reform”, ed G.Renda s.95-111, Princeton.
Boratav, Pertev Naili (1942/82): “Dilimizin Gelişmesi”, Yurt ve Dünya, sayı 18. Folklor ve Edebiyat, Adam Yay. (1982) içinde.351-2.
Brendemoen, B. (1990): “The Turkish Language Reform and Language Policy in Turkey”, G.Hazai, 1990, Akademiai Kiado P.: 454-492.
Cevdet Kudret, (1939): “Devrik Cümle Üzerine”, Varlık, sayı 526,527,528 ;(1966/86),
(1986): Dilleri Var Bizim Dile Benzemez, Bilgi Yay., Ankara.
Clauson, Sir Gerard, (1972): An Etymological Dictionary of Pre 13th Century Turkish, Oxford.
Çotuksöken, Yusuf (1996): Okul Sözlüğünün Eleştirisi, İnsancıl Yay.
CHP (1935): “CHP Programı”, Ulus Basımevi, Ankara, Mayıs 1935.
Demircan, Ömer (1980): İletişim ve Dil Devrimi, Yaylım Yay., İstanbul.
(2002): "Nâzım Hikmet ve Dil Devrimi", Müd Huk Haziran 2002, s.55-60.
(2003): "Dil Devrimi Nasıl Konumlanmıştı?", Müd. Huk. Der., Nisan 2003, s.82-86.
(2003): "İrdeleme:G.Lewis (1999) "Türk Dil Devrimi:Yıkıcı Bir Başarı" Müd. Huk Der., Mayıs 2003,s. 68-81.
Dilâçar, A. (1962) : Devlet Dili Olarak Türkçe, TDK Yay.
(1963): “Atatürk ve Türkçe”, TDK 1963 içinde, s. 41-52.
(1964): Türk Diline Genel Bir Bakış, TDK Yay.
(1975):”Kemalizmin Dil ve Tarih Tezi”, Atatürk Devrimleri, I.
Sempozyumu Bildirileri, İÜAE Yay., s. 467-485.
Dil Derneği (1997): Dil Devriminden Bu Yana Türkçenin Görünümü, Dil Der. Yay., Ankara 1997.
Dilemre, Saim Ali (1949): Dil Devrimi İçin , I , II , TDK, s.23
Dilmen, İbrahim Necmi (1936): Dillerin Ana Kaynağı Sorusuna Kısa Bir Bakış ve Güneş Dil Teorisinin Esasları, DTCF Türk Bilgisi Dersleri, İstanbul.
Dizdaroğlu, Hikmet (1962): Türkçede Sözcük Yapma Yolları, TDK Yay.
Ercilasun; Ahmet Bican (1984): Dilde Birlik ,Cönk Yay., İstanbul.
Ertop, Konur (1963): “Atatürk Devriminde Türk Dili”,TDK (1963), s. 53-102.
Eyuboğlu, Sabahattin (1954): “Dil Üstüne”, 1973, s.105-108.
Gelencik, Ragıp (1983): “Güneş-Dil Teorisi Üstüne”, Tan, sayı 11, Haz. 1983, 47-57.
(1989): “Bilimsel Terimlerin Türkçeleştirilmesi Üzerine I,II” Cum. Bilim Teknik 128,139.
Gökberk, Macit (1980): Değişen Dünya Değişen Dil, Çağdaş Yay.
(1983): “Aydınlanma Felsefesi, Devrimler ve Atatürk”, Çağdaş Düşüncenin Işığında Atatürk, Eczacıbaşı Vakfı Yay., s.283-333.
Güvenç Bozkurt- Gencay Şaylan- İlhan Tekeli- Şerafettin Turan (1991): Türk İslam Sentezi, Sarmal Yay., İstanbul.
Hacıeminoğlu, Necmettin (1975),Türkçenin Karanlık Günleri, İstanbul , s.97.
Hatiboğlu, Vecihe (1963): “Atatürk’ün Dilciliği” ve “Atatürk’ten Üç Anı”, TDK (1963) s. 9-22,141-145.
Hepçilingirler, Feyza (1997): Türkçe “Of”, Remzi Kitabevi, İstanbul.
(1999): Dedim “Ah”, Remzi Kitabevi, İstanbul.
Heyd, Uriel (1954): Language Reform in Modern Turkey, Jarusalem.
(1979): Türk Ulusçuluğunun Temelleri, Kültür Bakanlığı Yay.
İmer, Kâmile (1976): Dilde Değişme ve Gelişme Açısından Türk Dil Devrimi, TDK Yay.
(1973): “Türk Yazı Dilinde Dil Devriminin Başlangıcından 1965 Yılı Sonuna Kadar Özleşme Üzerine Sayıma Dayanan Bir Araştırma”, Türkoloji Derg. V/1, 175-190.
(1999): Türkiye’de Dil Planlaması: Türk Dil Devrimi, Kültür Bakanlığı Yay.
İnan, Afet (1936): Güneş-Dil Teorisi Üzerine Notlar I, İstanbul.
İnan, M. Rauf (1979): “Devrimler ve Yazı Değişimi” Yazı Devrimi, TDK Yay., s.43-69.
İz. Fahir (1983): “Cumhuriyet Devrinde Türk Yazı Dilinin Gelişmesi”, TDK (1983) 173-189.
Karal, Enver Ziya (1978): “Osmanlı Tarihinde Türk Dili Sorunu”, TTK y. 1978 içinde.
Karaosmanoğlu, Yakup Kadri (1963): “Atatürk ve Türk Dili”, TDK (1963), s. 103-110.
Korkmaz, Zeynep (1963): “Türk Dilinin Tarihi Akışı içinde Atatürk ve Dil Devrimi”, Ankara.
(1973): “Dilde Doğal Gelişme ve Devrim Açısından Türk Dil Devrimi”, A.Ü.Türkoloji Der. V/1, s.97-114.
(1974): Cumhuriyet Döneminde Türk Dili, AÜ, DTCF. Yay.
(1985): “Dil İnkılabının Sadeleşme ve Türkçeleşme Akımları Arasındaki Yeri”, Türk Dili, Mayıs, sayı 401.
Koşay, Hamit Zübeyr (1963): “Atatürk ve Dilimiz”, TDK Yay., s.137-140.
Köksal, Aydın (1980): Dil ile Ekin, TDK Yay.
Köprülü, M.Fuat (1948): “Düzme Devlet Dili Nasıl Yapıldı”, Tercüman 1981:249-.
Kushner, David (1979) : Türk Milliyetçiliğinin Doğuşu (1876-1908), Çev. Ş.S. Türet- B. Ertem- F. Erdem, İstanbul.
Kütükoğlu, B.(1966): “Türkçenin Tasfiyecilik Çıkmazı”, Sabah, 24.7.1966.
Küyel, M.T. (1978): “İleri Dil ve Dil Transferi Üzerine Düşünceler”, TTK Yay. 1978: 97-180.
Kvergiç, H.V.(1935) : “La Psychologi de quelques éléments des langues Turques”, Viyana ( III. TDK’deki bildirisi ve Levend 1972’deki özet).
Landau, J.M. (ed): Atatürk and the Modernisation of Turkey, Westview Press, 1984.
Levend, Agâh Sırrı (Kasım 1953): Atatürk ve Dil Davası, Türk Dili, cilt 3, sayı 26.
(1949/72): Türk Dilinde Gelişme ve Sadeleşme Evreleri, 3.Baskı, TDK Yay., s.20-32.
Lewis, Bernard. (1961) The Emergence of Modern Turkey, OUP.
(1970): Modern Türkiye’nin Doğuşu, Çev. Metin Kıratlı, TTK Yay., Ankara, 4. baskı, 1990.
(1984), “Atatürk’s Language Reform as an Aspect of Modernisation in the Republic of Turkey” (ed.J.M.Landau (1984), s.195-213.
Lewis, Geoffrey L. (1997): “Turkish Language Reform: The Episode of the Sun-Language Theory” Turkic Languages 1, 25-40.
(1999). The Turkish Language Reform, A Catastrophic Success, OUP, 12 bölüm, 189 s.)
Mayokan, İ.M. (1936): “Güneş Dil Teorisi Üzerine Çözümleme Uygulamaları”, III. TDK. Bildirileri.
Mıhçıoğlu, Cemal (1996): Sözcüklerin Öyküsü, Kültür Bakanlığı Yay.
Öksüz, Yusuf Z. (1995): Türkçenin Sadeleşme Tarihi: Genç Kalemler ve Yeni Lisan Hareketi, TDK Yay.
Ömer Seyfettin (1911): “Yeni Lisan”, Dil Konusunda Yazılar (Haz.M. Uyguner) içinde, Bilgi Yay., 1989.
Özakıncı, Cengiz (1994): Dil ve Din, Bellek Yay.
Özdem, Ragıp Hulusi (1936): Dil Türeyiş Teorilerine Toplu Bir Bakış, TDK Yay.
(1944):“Dil Mükemmelliği ve Mükemmelleştirme Görünceleri”, Türkiyat Mec., C.5.
(1941): Terimler Meselesi Münasebetiyle Dilimizin Islahı Üzerine Muhtıra, İstanbul.
Özdemir, Emin (1967): Dil Devrimi Üzerine, TDK Yay.
(1969): Öz Türkçe Üzerine, TDK Yay.
(1969): Dil Devrimimiz, TDK Yay.
(1973): Terim Hazırlama Kılavuzu, TDK Yay.
Özel, Sevgi (1986; Haldun Özen- Ali Püsküllüoğlu), Atatürk’ün Türk Dil Kurumu ve Sonrası, Bilgi Yay.
(2000): Dil Kiri El Kiri, Bilgi Yay.
(2006): Dilimde Tüy Bitti, Çınar Yay.
Özerdim, Sami Nabi (1978) : Yazı Devriminin Öyküsü, Cumhuriyet 1998.
Özgü, Melahat (1963): “Atatürk’ün Dilimiz Üzerine Eğilişi”, TDK (1963), s.23-40.
Pekel, A. Galip (1940): Türkçe Kelime Üretme Yolları, İstanbul.
Perin, Cevdet (1981): Atatürk Kültür Devrimi, İstanbul.
Sadoğlu, Hüseyin (2003): Türkiye’de Ulusçuluk ve Dil Politikaları, Bilgi Üni., Yay., İstanbul.
Sinanoğlu, Oktay (2000): Bye Bye Türkçe, Bir New York Rüyası, Otopsi Yayınları, İstanbul.
Samih Rifat Bey (1922): Türkçede Tasrif-i Huruf Kanunları ve Tekellümün Menşei”, Ankara.
Sayılı, Aydın (Haz): Bilim Kültür ve Öğretim Dili Olarak Türkçe, TTK Yay., 1978, 599 s.
(1978): "Bilim ve Öğretim Dili Olarak Türkçe", Sayılı 1978:325-599.
Şavkay, Tuğrul (2002): Dil Devrimi, Gelenek Yay.
Şimşir, Bilal N. (1992): Türk Yazı Devrimi, TTK Yay.
Steuerwald, Karl (1963): Untersuhungen zur türkischen Sprache der Gegenwart, Teil 1, Langenscheidt KG. Berlin-Schöneberg.
Tankut, H.R. (1936): Güneş Dil Teorisine Göre Dil Tetkikleri I, TDK Yay., İstanbul
(1938): Dil ve Tarih Tezlerimiz Üzerine Gerekli Bazı İzahlar, İstanbul.
(1963): “Atatürk’ün Dil Çalışmaları”, TDK Yay.
Tekin,Tekin (1975): “Atatürk’ün Dil Reformu”, Atatürk Devrimleri I. Milletlerarası Sempozyum Bildirileri, İ.Ü.A.E. Yay., s.488.
Tercüman, (1979-):, Yaşayan Türkçemiz 1,2,3, Tercüman Gazetesi Yay.
Timurtaş, Faruk (1979): Yeni Kelimeler Sözlüğü, Umur Kitapçılık Yay.
TDK (1930): Turani, Menşei, Çev. Ruşen Eşref Ünaydın, İstanbul.
(1932-): Türk Dil Kurultayı Bildirileri 1932,1934,1936,1942,1945,1949.
(1934): Tarama Dergisi.
(1935): Osmanlıca’dan Türkçe’ye Cep Kılavuzu.
(1935): Türkçe’den Osmanlıca’ya Cep Kılavuzu.
(1935 ): Etimoloji,Morfoloji, Fonetik Bakımından Türk Dili.
(1937): Üçüncü Türk Dil Kurultayı, İstanbul.
(1944-1983): Türkçe Sözlük.
(1962): Dil Devriminin 30. Yılı.
(1962 Kasım): Yakup Kadri Harf ve Dil Devrimini Anlatıyor, Türk Dili.
(1963): Atatürk ve Türk Dili.
(1963-): Derleme Sözlüğü, 13 cilt.
(1963-): Tarama Sözlüğü, 8 cilt.
(1972): Alman ve Macar Dillerinde Özleşme.
(1972): Türk Dil Kurumu’nun 40. Yılı.
(1981): Atatürk’ün Yolunda Türk Dil Devrimi, Topluçalışım.
(1983): Türk Dil Kurumu’nun 51 Yılı.
TKAE (1966): Türk Dili İçin I, II, Ankara.
TTK (1978): Bilim, Kültür ve Öğretim Dili Olarak Türkçe, Ankara.
Turan, Şerafettin (1981): Atatürk ve Ulusal Dil, TDK Yay.
(1990) Türk Kültür Tarihi, Bilgi Yay, 1994.
(1996): Türk Devrim Tarihi, Yeni Türkiye’nin Oluşumu, 3. kitap, 2. Bölüm, Bilgi Yay.
Turan, O. (1965): “Türk Dili Buhranına Toplu Bakış”, TKAE (1966), s.24.
Uğurlu, Nurer (Haz.): Atatürk’ün Yazdığı Geometri Kılavuzu, Cumhuriyet 1998.
Uygur, Nermi (1962): “Arıtıcılar”, Dilin Gücü, Ara Yay. 1989:81-91.
Ülkütaşır, M. Şakir (1973): Atatürk ve Harf Devrimi, Cumhuriyet 1998.
Ünaydın, Ruşen Eşref (1933): Atatürk,Tarih ve Dil Kurumları. Hatıralar, İstanbul (2.baskı. Ankara, TDK Yay., 1954)
Vardar, Berke (1977), Dil Devrimi, Yankı Yay.
Yücel, Tahsin (1968), Dil Devrimi, Varlık Yay.
(1982): Dil Devrimi ve Sonuçları, TDK Yay.
(1997), “Bir Kültür Dili İçin: Türkiye’de Dil Devrimi”, Anamur 1997 içinde s. 29-38.
Zeren, Z. (1942), “Tıp Terminolojimizdeki Reform”, TDK IV (1942), s. 329-39.
--------------------------
* Bu kaynakçada, Dil Devrimi’ne karşı olan, devrimi yadsıyan kimi yapıtlar da yer almaktadır.
